چاپ

آبیک بر سر دوراهی تحول و توقف، از گره گشایی از مسکن شهری تا قهر یا جذب سرمایه گذاران قرار گرفته و راهبردهای اتخاذ شده شهرداری و شورای شهر آبیک برای آینده این شهر بسیار حائز اهمیت است.

به گزارش پایگاه خبری آبیک شهردار آبیک در نشستی خبری از پروژه های کلانی رونمایی کرد که می تواند چهره این شهر را برای دهه های آینده بازتعریف کند؛ اما سوال اینجاست که این طرحهای جسورانه تا چه اندازه قابلیت تحقق در واقعیت های مالی و زیست محیطی شهر دارند؟

1. الحاق 200 هکتار؛ گشایش گره 17 ساله یا هشداری برای بافت فرسوده؟

وزیری نژاد با غلبه بر یکی از قدیمی ترین معضلات آبیک یعنی بلاتکلیفی طرح جامع شهری، از موافقت آستان قدس برای الحاق 200 هکتار زمین به بافت شهری خبر داده است. این اقدام از دو منظر حائز اهمیت است:

· از یک سو، گره گشایی از مسکن شهری و تشویق سرمایه گذاران بلندمرتبه ساز که سالها به دلیل کمبود زمین، پشت درهای بسته شهرداری می ماندند.
· از سوی دیگر، این الحاق بدون زیرساخت های هماهنگ (آب، برق، فاضلاب و دسترسی) می تواند مشکل ساز شود و ترافیک و آلودگی را در پی داشته باشد. در اینجا نقش طرح جامع بازطراحی شده بسیار حیاتی است؛ طرحی که اگر صرفاً نقشه ای اداری بماند، الحاق زمین به جای توسعه، به «گسترش بی رویه» دامن می زند.

2. تقاطع غیرهمسطح؛ نقطه عطف یا آغاز پیگیری های طولانی ؟

وعده اجرای تقاطع غیرهمسطح در اتوبان، یکی از راهبردی ترین گامهای این دوره مدیریت شهری است. با توجه به موقعیت صنعتی آبیک و تردد بالای خودروها ، این پروژه می تواند منظر ورود به شهر را زیبا و نرخ تصادفات را نیز کاهش دهد. اما ناگفته نماند که اجرای این تقاطع، نیازمند هماهنگی با اداره کل راه و شهرسازی و تأمین اعتباراتی فراتر از بودجه سالانه شهرداری است؛ موضوعی که در ماجرای پل روگذر راه آهن تجربه شده و اگر نهادهای مرتبط شانه خالی کنند بازهم مشمول زمان می شود و جزئیات تأمین و بازپرداخت منابع آن مبهم است.

3. اگوی شهری و فاضلاب؛ از زیرساخت تا بازتولید آب

اجرای 12 کیلومتر شبکه فاضلاب شهری (اگو) در دو منطقه مهدیه و فردوس، آبیک را به یکی از پیشتازان مدیریت پساب در استان تبدیل کرده است. استفاده از پساب تصفیه شده برای آبیاری فضای سبز، نه فقط یک اقدام زیست محیطی، بلکه یک محاسبه اقتصادی هوشمندانه در شرایط کم آبی است. با این حال، نکته ای که در این گزارش مغفول مانده، وضعیت تصفیه خانه مرکزی و کیفیت پساب خروجی است؛ آیا این پساب برای فضای سبز شهری کاملاً ایمن است؟ آیا شهروندان از ایمنی آن اطمینان دارند؟ این پرسشی است که پاسخ آن نیازمند شفاف سازی و اطلاع رسانی بیشتر است.

4. درآمد پایدار؛ بازار برکت و 150 باب مغازه در برابر وابستگی به ارزش افزوده

طرح احداث «بازارچه برکت» و 150 واحد تجاری، پاسخی به یکی از آسیبهای مزمن شهرداری ها یعنی اتکا به درآمدهای ناپایدار (عوارض ساختمانی و جرایم راهنمایی) است. وزیری نژاد به درستی دریافته که توسعه شهری بدون «کیسه مالی مستقل» دوام ندارد. اما سؤال کلیدی اینجاست:

با وجود رکود نسبی بازار مسکن و افزایش فروش آنلاین و گران بودن اجاره در آبیک، چه تضمینی وجود دارد که این 150 مغازه خالی نمانند و یا رایگان به نهادها داده نشود؟

در مجموعه 20 هکتاری تفریحی شمال اتوبان نیز اگر این مجموعه به قطب گردشگری-تفریحی تبدیل شود، می تواند مشتری دائمی برای آن بازارچه فراهم کند. این یعنی یک «پکیج توسعه ای» که در آن، هر پروژه، پروژه دیگر را تغذیه می کند.

5. چالش پنهان؛ مشارکت خبرنگاران یا کاهش نقدها ؟

جالبترین بخش اظهارات شهردار، دعوت از خبرنگاران برای «الحاق به تیم 8 نفره توسعه شهر» بود. این عبارت را میتوان از دو زاویه دید:

· خوانش مثبت: شفافیت و باور به نقش نظارتی و ایده پردازانه رسانه ها.
· خوانش انتقادی: تلاش برای مدیریت افکار عمومی و تبدیل رسانه از ناظر به همراه.

تجربه نشان داده که توسعه پایدار شهری، بیش از هر چیز به نقد سازنده نیاز دارد. خبرنگاران اگر به جای «ملحق شدن»، نقش «پل ارتباطی» بین مردم و مدیران را حفظ کنند، ارزش افزوده بیشتری برای شهر خواهند داشت و ارتباط با سعه صدر و پاسخگو و ساعی رسانه می تواند راهگشا باشد.

جمع بندی و چشم انداز

شهردار آبیک با انرژی و جسارت بالا، بسته ای از پروژه ها را روی میز گذاشته که در صورت تحقق، می توانند این شهر را به یک شهر متوازن با زیرساخت های مدرن تبدیل کنند. اما رمز موفقیت این طرحها، در سه گره کلیدی نهفته است:

1. تأمین مالی پایدار و عدم تکیه بر ارزش افزوده یا بدهی های آتی
2. هماهنگی میان بخشی بین شهرداری، راه و شهرسازی، آستان قدس و سرمایه گذاران
3. پذیرش نقدها از سوی مدیریت شهری و بهره گیری از نظرات رسانه ها و کارشناسیِ مستقل