در حالی که آسمان تهران زیر سایه تهدید های نظامی و ارعاب دشمن سنگین شده بود و تلاش می‌ شد تا فضای ترس و تردید در میان مردم گسترش یابد، زمین با سیل خروشان میلیون‌ها انسان پاسخ داد. مردمی که ترس را در برابر عشق به رهبرشان کوچک دیدند و با حضوری بی‌سابقه در خیابان‌ها، به جهان ثابت کردند اراده‌ای که از ایمان تغذیه شده باشد، از هیچ بمبی نمی‌ترسد و هیچ تهدیدی نمی‌تواند گام‌های وفاداران را متوقف کند.

از نخستین ساعات سحرگاه، تهران چهره‌ای متفاوت به خود گرفت. شهر در میانه‌ اندوهی عمیق، اما با صلابتی کم‌نظیر بیدار شد. خیابان‌های پایتخت که پیش از این شاهد رویدادهای بسیاری بوده‌اند، امروز میزبان صحنه‌ای شدند که گویی تمام تاریخ معاصر ایران را در خود جای داده بود. دریایی از سیاهی که هر موجش، فریاد وفاداری بود.

در میانه‌ این حجم عظیم از جمعیت، تضاد عجیبی به چشم می‌خورد؛ در یک سو، تهدید های هوایی و نظامی دشمن بود و در سوی دیگر، لبخندهای استوار و اشک‌ های وفاداری. مردمی که به تعبیری پای کار بودند،یعنی با آگاهی کامل از شرایط و با وجود تمام هشدارهای امنیتی، نه تنها عقب‌نشینی نکردند، بلکه با اراده‌ای مضاعف‌ تر، صفوف حضور را منسجم‌ تر کردند. این پای کار بودن مردم، در واقع پاسخ مستقیم به جنگ روانی دشمن بود؛ پاسخی که می‌گفت: «ما از هیچ معادله‌ای نمی‌ترسیم.»
در میانه این سیل خروشان انسانی، با چهره‌ های متفاوتی روبه‌ رومی شدیم، از پیرمردانی که با لرزش دست اما با صلابت کامل در صفوف قرار گرفته‌ اند تا جوانانی که با شعارهای تند و تیز، هرگونه تهدید خارجی را به چالش می‌کشند. در هر گوشه از مسیر تشییع، صدای یکسانی شنیده می‌شد؛ صدای وفاداری که فراتر از ترس از بمب و جنگ بود. صدای میلیون‌ها انسانی که دوشا دوش یک دیگر، هرگونه توهم بازدارندگی دشمن را در هم شکستند.

حضور میلیونی در این مراسم، تنها یک تشییع ساده نبود، بلکه یک بیانیه میدانی بود. تضاد میان تهدیدهای نظامی متجاوزان و حضور بی‌ پروا مردم، شکاف عمیقی بین تصورات استراتژیک دشمن و واقعیت‌های اجتماعی ایران را نشان می‌داد. این حضور ثابت کرد که اراده‌ جمعی ملتی که با رهبرشان پیوندی عاطفی و عقیدتی دارد، قدرتمندتر از هر موشک و بمبی است.

پیکر رهبری در حالی بدرقه می‌ شد که هر قدم میلیون‌ها انسان، لرزه بر اندام تهدید کنندگان می‌انداخت. تهران در آن روز، به نماد مقاومت در برابر ارعاب تبدیل شد و پیام این حضور روشن بود: «اراده‌ای که از ایمان تغذیه شده باشد، هیچ ترسی از معادلات نظامی ندارد.»

در نهایت، صدای فریاد های مردمی بر صدای بمب‌ های احتمالی پیشی گرفت و تاریخ ثبت کرد که در تقابل میان سایه تهدید و نور اراده، پیروزی نهایی با کسانی بود که با وجود تمام خطرات، میدان را قبضه کردند و با حضور میلیونی خود، میراث رهبرشان را در قلب میدان پاسداری کردند.